Poecky Travel 2009

Zaterdag 13 juni 2009 - “Leaving Vegas”

2009-06-16T13:17:00.001-07:00

De vluchten terug naar huis zijn rustig, maar met vertraging verlopen. Het was zeer vroeg opstaan; vertrek in Las Vegas was om 6:50u. Gelukkig hebben we wat kunnen slapen in het vliegtuig.

In JFK een hapje eten en wachten op de vlucht naar Brussel. De vlucht van New York naar Brussel heeft wel wat vertraging opgelopen omdat het enorm druk was in JFK. We zaten al in het vliegtuig en konden rustig naar een film, feuilleton, … kijken; iedereen had zijn eigen tv’tje.

Ook op deze vlucht hebben we wat kunnen slapen en dan gaat de tijd zoveel sneller. Voor we het wisten stonden we weer op Belgische bodem.

Het einde van een korte, maar mooie trip langsheen enkele van de mooiste natuurwonderen van Amerika.

Langs deze weg willen we iedereen bedanken voor de leuke reacties en hopelijk kunnen we jullie een volgende keer weer mee laten genieten.

Agnes, Hortense, Georges, Sally en Peter.

Vrijdag 12 juni 2009 - “Time to pack in Vegas”

2009-06-14T10:41:00.001-07:00

Vandaag onze laatste dag in Las Vegas en van de reis. De zon is van de partij en we gaan eens een kijkje nemen in de naburige hotels en winkels. Aan de overkant van de straat zijn er al twee toffe winkels te ontdekken, namelijk M&M’s World en “World of Coca Cola”.

In M&M’s World is er een enorm aanbod aan “chocolate-themed fun” op 4 verdiepingen. “Red”, “Yellow” en “Blue” zijn alom vertegenwoordigd alsook vele andere accessoires zoals t-shirts, dassen, magneten, rekenmachines, … Je kan het zo gek niet bedenken …
Een 3-D film “I Lost My M in Las Vegas” kan gratis bijgewoond worden op de 3e verdieping en dat hebben we dan ook gedaan.
Op de 1ste verdieping is “Colorworks”: Een regenboog aan kleuren in silos waar je een zak kan vullen.

“World of Coca Cola” is toegewijd aan de wereld bekende drank. Met borden ,slogans, geschiedenis en muurtekeningen brengt de winkel duizenden producten zoals souvenir flesjes, pluche ijsberen, kledij, home accessoires, ….

Georges en Hortense hebben zich eens flink laten gaan met 8 verschillende “Cola Floats”. Elke soort Cola wordt voorzien van een bol ijs. De hoeveelheid was enorm en onderschat, dus niet alles is opgelepeld.

Het nieuwe Hard Rock Cafe is ook hier gevestigd. Het gebouw is nog niet volledig afgewerkt, maar de winkel is al wel geopend. Dus Walter, onze volgende swipe is binnen ! Ook hebben we 3 pins van je lijstje kunnen bemachtigen en zijn onderweg.

Vervolgens zijn de hotels aan de beurt. Eerst MGM Grand, het enorme groene gebouw, met vooraan een gigantische gouden leeuw. Alles binnenin doet terugdenken aan de glorietijden van MGM.

Via de bruggen die de hotels onderling verbinden wandelen we door het, ondertussen verouderde “Tropicana”-hotel, de goktafels staan onder een glazen koepel in Art-Nouveau.

Met een trammetje kunnen we in Excalibur naar het Luxor-hotel. Dit gebouw, in de vorm van een piramide, schijnt elke nacht een straal naar de hemel die zelfs te zien is vanuit het ruimtestation. Binnenin zijn er betalende tentoonstellingen over de “Titanic” en “Bodies”, de opengesneden menselijke lichamen die ook zijn tentoongesteld geweest in België (Körperwelten).

Ondertussen was het stilaan tijd om een restaurantje te gaan zoeken voor onze laatste avond in “SinCity”. Omdat we nog langs “Fashion Show Mall” gingen, zijn we terecht gekomen in “Maggiano’s – Little Italy”, een Italiaans restaurantje met een terras en uitzicht op “The Strip”. Op ons menu Kreeft met raviolli, een echte aanrader en afsluiter van de avond. Agnes, Georges en Hortense zijn hun eigen weg gegaan om ook hun reis af te sluiten.

De Las Vegas Strip is een 6,4 km (4 mijl) lang stuk van Las Vegas Boulevard in Las Vegas waarlangs veel bekende casino's liggen. The Strip loopt parallel aan Interstate 15 (Los Angeles - Salt Lake City).

De Strip wordt steeds maar verder de woestijn in gebouwd. Er wordt steeds groter gebouwd. Oude casino's worden gesloopt voor grotere casino's. Er wordt veel moeite gedaan om klanten de casino's binnen te krijgen: er zijn rolpaden vanuit de straat die de mensen de casino's binnen brengen. Van de tien grootste hotels ter wereld zijn er acht aan de Strip gevestigd.

View Full Album

Donderdag 11 juni 2009 - “Viva Las Vegas”

2009-06-12T22:06:00.001-07:00

Vandaag een volledige dag in Las Vegas, de stad die nooit gaat slapen. Wij wel, want vanmorgen zijn we wakker geworden in ons hotel- en casino complex “New York – New York”

Het hotel is gelocaliseerd op de Las Vegas Boulevard, beter bekend als The Strip. Het is een van de grootste casino's van de MGM Mirage Group en is geopend sinds 3 januari 1997.

New York-New York gebruikt het New York City thema op vele verschillende manieren. De architectuur van het complex refereert aan de skyline van New York. Enkele van de hoteltorens hebben sterke gelijkenissen met bestaande wolkenkrabbers zoals de Empire State Building of de Chrysler Building.

Voor het hotel ligt een zwembad dat aan de New Yorkse haven doet denken, met een replica van het Vrijheidsbeeld. Er staat ook een replica van de Brooklyn Bridge. Binnenin het complex zijn bepaalde gebieden genoemd naar de verschillende wijken en bezienswaardigheden van New York.

New York-New York gaat zelfs zover om zich "The greatest city in Las Vegas" te noemen.

We kunnen nog uren vertellen wat in ons hotel allemaal te beleven is, maar foto’s zeggen meer dan woorden…

View Full Album

Na wat rust aan het zwembad een een etentje in het restaurant Il Fornaio. Dit is Italiaans op New Yorkse stijl. DIt restaurant verplaatst je naar het romantische noord Italië en we hebben genoten van de vele lekkere gerechten.

Tijd om een tochtje over “The Strip” te maken met de vele hotels en hun overdonderde interieurs. Met zere voetenzijn we tegen middernacht terug naar ons hotel gegaan. Agnes, Sally en ik kende de stad al, met z’n absurditeiten, maar voor Georges en Hortense is er een nieuwe wereld opengegaan en hebben hun ogen uitgekeken. Zeer moe, maar zeer voldaan zijn we onder de wol gekropen.

Geniet mee van de foto’s over Las Vegas…

View Full Album

Morgen onze laatste dag in Las Vegas en onze reis…

Woensdag 10 juni 2009 - “Our Kicks on Route 66”

2009-06-12T08:46:00.001-07:00

‘s Morgens hebben we de Grand Canyon achter ons gelaten om een 4 uur durende rit naar de stad van de miljoenen lichtjes “Las Vegas”. Om de rit niet te ééntonig te maken hebben we een afslag gemaakt om de authentieke “Route 66” op te rijden en dit was een echte belevenis. Onze eerste stop was Seligman, een zeer klein stadje waar er kleine souvernirwinkeltjes zijn over Route 66.

Hier waren we dan ook niet weg te slaan, want hier houden we van. Hier heeft Agnes dan ook de aankoop van het jaar gedaan. Een foto verklaard alles…

Route 66 (US66) was een historische autoweg in de Verenigde Staten, die begon in Chicago, en eindigde aan het strand van de Stille Oceaan in Santa Monica bij Los Angeles waar we vorig jaar zijn geweest.

De totale lengte was 3940 km. US66 loopt door Illinois, Missouri, Kansas, Oklahoma, Texas, New Mexico, Arizona en Californië.

In 1985 werd US66 officieel opgeheven, nadat het Interstate Highway System het langeafstandsverkeer had overgenomen. Veel toeristen volgen nog steeds het oude traject van Route 66 en wij dus ook.

Na nog enkele stoppen bij typische jaren 50 winkel en tankstations, waren opnieuw op de snelweg naar ons eindpunt. Nog even een stop bij de Hoover Dam voor onze laatste picknick van de reis.

View Full Album

Na een rit door de woestijn kwam de skyline van Las Vegas in zicht.

Las Vegas (Spaans voor "De Weilanden") is een stad in Nevada, Verenigde Staten. Las Vegas is gesticht in 1905, en werd officieel benoemd tot stad in 1911. Het is vooral bekend vanwege zijn extravagante casino's. Las Vegas is te herkennen aan de vele neonverlichtingen. Tegenwoordig is de stad ook de grootste stad van Nevada met een inwonertal van 518.000 in 2003 en een inwonertal voor de gehele agglomeratie van 2 miljoen (schatting 2005).

Er zijn honderden hotels, de bekendste bevinden zich aan de Strip. Las Vegas is sinds een aantal jaren de grootste amusementsindustrie ter wereld. De stad mét omringende gemeenten zoals Henderson behoort tot de snelst groeiende steden in de Verenigde Staten.

Enkele van deze hotels zijn:

New York-New York Hotel & Casino

The Mirage
The Venetian
Caesars Palace
MGM Grand
The Bellagio
Luxor hotel
Stratosphere
Treasure Island Hotel and Casino
Mandalay Bay
Paris Las Vegas

Na het inchecken in het hotel '”New York New York” zijn we dadelijk een bezoek gaan brengen aan het Downtown Las Vegas waar men kan genieten van “Fremont Street Experience". Hier is de straat overkoepeld met ginsterende lichten. Verbluffende visuele-en geluidseffecten.

Dit project combineert vintage Las Vegas met high-tech verwondering, live entertainment en het creëren van een attractie die concureert met de beroemde Las Vegas Strip.

Nu komen meer mensen dan ooit naar Fremont Street. In 2006 kwamen er niet minder dan 19 miljoen bezoekers.

Van Memorial Day tot Labor Day 2009, kunnen gasten genieten van gratis concerten en spectaculaire lasershows op Fremont Street Experience waarin een hulde wordt gebracht aan het jaar 1969.

View Full Album

Dinsdag 9 juni 2009 - “Flight over the Grand Canyon”

2009-06-10T06:59:00.001-07:00

Vandaag is het onze laatste dag in de natuurparken en deze sluiten we af met één van de 7 natuurwonderen van de wereld, de “Grand Canyon'”. Georges en Hortense konden hun ogen niet geloven bij het eerste zicht van het indrukwekkende zicht op dit natuurschoon.

De avontier John Muir schreef ooit: “Het zal zo onwaarschijnlijk op je overkomen, zo onaards in kleur en grootsheid en overweldigende architectuur, alsof het na je dood is, op een of andere ster”.

De Grand Canyon is een zeer brede en diepe kloof in het noorden van de Amerikaanse staat Arizona. In de loop van miljoenen jaren heeft het water van de Colorado deze kloof in het landschap doen ontstaan. Deze extreme erosie werd mogelijk doordat het gebied waarin de kloof ligt steeds verder omhoog rees. De Colorado erodeert ongeveer 16 cm per 1000 jaar. De canyon is ongeveer 435 kilometer lang en heeft een breedte die varieert tussen 15 en 29 kilometer. Het gesteente dat nu bloot komt te liggen is volgens metingen ca. 2 miljard jaar oud.

Ondanks de grote breedte is de overkant van de Canyon vanaf vrijwel elk punt goed te zien. Dit komt door de extreem lage luchtvochtigheid in het woestijnachtige gebied waardoor de lichtabsorptie hier uitermate gering is.

De wanden van de Grand Canyon zijn roodachtig gestreept, door de verschillende samenstelling van de lagen in de successie. Het rode gesteente van de Grand Canyon is op haar mooist vlak na zonsopkomst en even voor zonsondergang.

View Full Album

Nadat we het eerste zicht “Desert view” hadden bezocht zijn we door het park gereden om te stoppen bij iets waar wij ook al jaren van hebben gedroomd: vliegen met een helicopter over dit natuurmonument. Agnes had dit al eens gedaan en raadde dit ons ook aan om eens te doen. Met 4 hebben we dan de reservatie gedaan.

Na een veiligheidsfilm waren we klaar om op te stijgen. Met veel lawaai van de schroeven en motor gingen we de lucht in. Gelukkig kregen we een hoofdtelefoon op, waarin klassieke muziek was te horen. Nadat we een tijdje over een bosrijk gebied vlogen, kwamen we aan de rand van de gigantische kloof. Met de nodige opwellende muziek en kippevel vlogen we over de “Grand Canyon”.

Onze ogen en geest konden deze taferelen niet vatten, want het is groot, enorm groot. Tijdens de vlucht kregen we bijkomende uitleg en onze fototoestellen stonden niet stil. Het ene panoramische zicht na het andere volgende zich op. De groenkleurige Coloradorivier kolkte onder ons en we zagen daar zelfs enkele rafters. We vlogen langs de rotswanden van de canyons die elks een naam hebben. Met al dat moois kwam de zon er nog bij en dat gaf weeral een totaal ander beeld.

Na een uurtje was het, jammer genoeg, tijd om terug te landen. Hier zullen we nog lang aan terugdenken.

View Full Album

We zijn nu op onze weg naar de meest absurde stad ter wereld “Las Vegas”, de mogelijkheid bestaat dat er geen internetconnectie zal zijn, maar dat zullen jullie dan wel merken. Tot dan !

Dinsdag 9 juni 2009 - “Sunrise in Monument Valley”

2009-06-09T07:12:00.001-07:00

Hier zitten we dan, 6 uur ‘s morgens. Agnes met een tas koffie, Sally en ik met camera’s in aanslag. Op het balkon naast ons Georges en Hortense genietend van het uitzicht. Jammer genoeg heeft een dik wolkendek het zicht op de opkomende zon belemmerd. In de verte hier en daar een zonnestraal. Ook al is er geen opkomende zon, toch blijft het zicht prachtig. Om jullie toch een beetje te laten meegenieten, hier een kleine fotoreeks.

View Full Album

Maandag 8 juni 2009 - “Cowboys & Indians”

2009-06-08T21:27:00.001-07:00

Vandaag zijn we in Navajo gebied met als eerste stopplaats de “Ruines van Betatakin”. Na een korte wandeling kwamen we aan de rand van een enorme vallei, met in de verte de nederzetting, gebouwd in de rotsen.

Betatakin – Navajo voor een “rotshuis, op de rand van de afgrond” – werd slechts op 9 augustus 1909 ontdekt door Anglo-
Amerikanen en dat amper 5 maanden na de opening van het Navajo Nationaal Monument. De versterking ligt vrij verdoken,
ingeplant in de achtergrond van een immense zandstenen alkoof, waarvan bovendien de verschillende ruimten samengesteld zijn
uit diezelfde Navajo zandsteen. De grot op zich is 110 m. breed en meet 136 m. in de hoogte, bij 46 m. diepte.

Tijd om naar één van de andere parels der natuurschoon te rijden, Monument Valley. Toen we de lange zanderige weg opreden zagen we dat er wel wat veranderd was in de voorbije 15 jaar. De indianenkraampjes in het begin van de weg zijn totaal verdwenen en op het einde van de weg een volledig nieuw hotel dat nog niet zolang zijn deuren heeft geopend. Daar zijn we dan ook even gaan horen of er nog kamers vrij waren voor de nacht. Ja hoor, de prijs was niet echt weinig, maar toch hebben we hiervoor gekozen, omdat we vanuit onze kamer een spectaculair zicht hadden op de vallei.

Hier een foto om jullie te laten meegenieten.

Monument Valley is een gebied in de Verenigde Staten dat bekend staat om de unieke rotsformaties die er te vinden zijn. Het is gelegen op het Colorado Plateau nabij Four Corners, het punt waar de staten Utah, Arizona, Colorado en New Mexico bij elkaar komen. Monument Valley is bereikbaar via U.S. Route 163.

Monument Valley, dat in het reservaat der Navajo-indianen ligt, is wellicht het meest gefotografeerde gebied van Amerika. Het decor van de rode rotsformaties en de omringende woestijn heeft als set dienst gedaan in menige western en documentaire over het Wilde Westen. Enkele films waar Monument Valley in voor komt zijn de door John Ford geregisseerde film Stagecoach uit 1939 met John Wayne in de hoofdrol en Clint Eastwoods The Eiger Sanction. Ook Back to the Future is hier deels opgenomen. Ook heeft Monument Valley gefigureerd in TV-films en -series, advertentiecampagnes (Marlboro) en reisbrochures als hét symbool van het Westen.

Al dit moois hebben we van dichterbij kunnen bewonderen met een tour onder begeleiding van een rasechte indiaan. Hij heeft ons langs de mooiste punten gebracht en enkele verhalen verteld over het landschap. Bij één van de stopplaatsen heeft hij een typisch indianenlied gebracht op een fluit en dat bezorgde ons allemaal kippevel.

‘s avonds hebben we gaan eten in het restaurant van het hotel, waardat we ook konden genieten van van het landschap.

Tijd om naar de kamer te gaan, niet om te gaan slapen, maar te genieten vanop ons balkon van de zonsondergang. We kunnen jullie vertellen dat het hierna donker werd, maar echt donker en stil.

Nog even in de blog bijwerken en nog wat gaan genieten van de stilte, tot morgen om 6 uur, want dan komt de zon terug op. Dit zal voor ons geen probleem zijn, want we zijn elke dag al opgestaan tussen 6 en 7.

View Full Album

Zondag 7 juni 2009 - “See the sun through the rocks”

2009-06-07T22:50:00.001-07:00

Met Bryce Canyon achter ons trekken we weer verder naar onze volgende stopplaats, het stadje Page. Dit stadje is gelegen aan Lake Powell, een 300 km lang stuwmeer dat is ontstaan door de bouw van de Glen Canyon Dam.

Het meer, genoemd naar majoor John Wesley Powell die in 1869 het gebied als eerste in kaart bracht, kromt zich in de vorm van een halve maan om het grensgebied van Arizona en Utah en omvat nog eens meer dan negentig zijravijnen (sommige wel van 16 km breed) die samen een kustlijn van ruim 3000 km vormen – langer dan de hele Stille-Oceaankust van de VS.

Bij de (nog steeds) betwiste aanleg van het meer is veel onder water komen te liggen, maar gelukkig niet de grootste attractie van Glen Canyon: de Rainbow Bridge. Deze rondvaart stond niet op ons programma, omdat we deze al in het verleden hebben bezocht, maar wel Antelope canyon.

Antelope Canyon bestaat uit twee kleine canyons, genaamd Lower Antelope Canyon en Upper Antelope Canyon (deze hebben wij bezocht). Het gaat hier om zogenaamde slot canyons. Dit zijn smalle kloven die door water of modder zijn uitgesleten. Om deze canyon te bezoeken moeten we ticketten aankopen, omdat we kloven niet kunnen bereiken met onze eigen wagen. De canyons liggen in indianengebied en deze hebben hun eigen wetten en gidsen. Na een hobbelige rit met speciale een 4x4 bereiken we het begin van de kloof. Hier begint onze wandeling door de stoffige en smalle kloven van de canyon. Omdat het middag is en de zon op haar hoogste punt staat, kunnen we dit natuurschoon op foto vastleggen. We moeten echter wel opletten, want onze apparatuur moet hard worden beschermd tegen al dit stof.

Na dit bezoek, tijd voor een korte picknick en een rondleiding in de Glen Canyon Dam. Het doel van de dam is het verstrekken van water opslag voor de zuidwestelijke Verenigde Staten en om elektriciteit op te wekken voor de in de regio's groeiende bevolking. Er ontstond een groot stuwmeer, Lake Powell, waarover we eerder al hebben verteld.

De Glen Canyon Dam is 216 m hoog, 475 m lang en 91 breed. Het bestaat uit acht 155500 pk (116.000 kW) Francis turbines. Acht penstocks gaan via de dam over het water naar de turbines.

Net stroomafwaarts van de dam is een boog brug, die voert langs de weg US Route 89 Arizona. De Glen Canyon Dam brug is voltooid in 1964. Het is de vierde hoogste brug in de Verenigde Staten.

Na het bezoek aan de dam zijn we gaan pootje baden in Lake Powell en via de brug zijn we naar ons motel gereden, waar we moe maar voldaan gaan slapen om aan de volgende dag te kunnen beginnen. Gelukkig hebben we een leuke restaurantje gevonden, vlak naast het motel. Morgen een trip naar “Monument Valley”.

View Full Album

Zaterdag 6 juni 2009 - “Bryce Canyon”

2009-06-07T05:45:00.001-07:00

De weergoden zijn ons goedgezind, want vandaag was de hemel helderblauw. Tijd om te vertrekken naar Bryce Canyon, maar hiervoor moesten we nogmaals door Zion National Park. Na enkele korte stops hebben we afscheid genomen van dit prachtig natuurpark, maar vandaag stond, voor ons, één van de kroonjuwelen op het programma, “Bryce Canyon”. Dit park hebben we al enkele malen bezocht, maar het is telkens de moeite waard om opnieuw te bezoeken.

Bryce Canyon is een Nationaal Park gelegen in het zuidwesten van de Amerikaanse staat Utah.

De Canyon is beroemd om zijn unieke geologische rotsformaties. Door de samenwerkende krachten van vriezen en dooien worden de kalk- en zandsteenformaties langzaam geërodeerd en vormen zo de zogenaamde hoodoos. De kleuren variëren van roze naar oranje.

Het park dankt zijn naam aan de Mormoonse pionier Ebenezer Bryce, die van 1875 tot 1880 aan de voet van Bryce Canyon woonde. In 1924 werd het gebied uitgeroepen tot nationaal park. In vroegere tijden was de Bryce Canyon een nachtmerrie voor veedrijvers; het was ondoenlijk in dit gebied een overzicht over de kudde te behouden, dus Carl, je hebt gelijk - "A heck of a place to loose a cow..."

Tijd om ons te begeven in de canyon zelf via een 3-uur durende wandeling “Navajo Loop Trail” dat ons helemaal tot op de bodem. Agnes, Sally en Peter hebben deze wandeling gedaan, met voldoende water bij de hand en fototoestel in aanslag, want de zichten waren spectaculair. De wandeling terug naar boven was om u tegen te zeggen. Een enorm steil pad moesten we beklimmen om terug aan de bovenrand van de canyon te staan. Daar wachten Georges en Hortense ons op. Zij hadden een wandeling gedaan langs de bovenrand van de canyon.

Tijd om verder te rijden naar de verschillende uitzichtpunten dat spectaculaire zichten gaven over Bryce. Onze magen begonnen stilaan te vragen achter eten en dat hebben we dan ook gevonden in een typisch Amerikaans restaurantje, waar dat we steak achter onze kiezen hebben gestoken.

Ruby’s Inn

Net buiten Bryce Canyon staat de Ruby’s Inn, één van de oudste verblijfplaatsen in het gebied. Het gebouw bestaat al sinds 1924 en is vaak getroffen door branden, waarvan de nachtelijke brand in 1984 de ergste was. Het gebouw is elke keer hersteld. Het is nu nog steeds een verblijfplaats voor toeristen en sinds enkele jaren is er ook een camping bijgekomen.

14 dagen geleden is hier een gloednieuw hotel geopend en daar gaan we de nacht doorbrengen.

Morgen staat Page op het programma.

View Full Album

Vrijdag 5 juni 2009 - “Long way to Zion”

2009-06-06T06:28:00.001-07:00

Vandaag hebben we een lange rit voor de boeg, 350 mijlen (560 kilometer). Volgens de Amerikaanse snelheden hebben we hier 7 uur over gereden. Dit is ook Amerika, lange eindeloze banen dwars door de woestijn, maar met één speciaal moment, de skyline van Las Vegas. Peggy en Yves, inderdaad, “The best is yet to come!” en Georges en Hortense hebben inderdaad ogen tekort.

Ondertussen zijn we ook een tijdsgrens overgestoken, zodat we een uur verder moeten draaien op ons uurwerk. Onze eindbestemming voor vandaag “Zion National Park”. Om 5 uur zijn we door de poorten gereden van het park en we dachten dat alles daar al ten einde zou zijn. Niets was minder waar, want er heerste nog een bedrijvigheid van jewelste. We konden dadelijk op de shuttle bus springen die ons helemaal naar het verste punt bracht in het park “The temple of Sinawava”. Daar zijn we dan ook uitgestapt om een wandeling te maken in de machtige canyon. Deze wandeling bracht ons tot “The Narrarows”, een tocht die kon worden voortgezet door het water van de rivier. Hier hebben we voor gepast en we zijn dan naar onze volgende stopplaats gereden, een wandeling naar “Weeping Rock”. Deze rotsformatie die overhangt is begroeit met allerlei planten waar een watervalletje tussen loopt. Dit geeft een mooi regenachtig zicht.

Zion is een Nationaal Park gelegen in het zuidwesten van de Amerikaanse staat Utah. Het Nationaal park Zion werd in 1909 een National Monument, en in 1919 een National Park, in 1937 werd het park uitgebreid met Kolob.

De naam Zion is afkomstig van de mormonen, een religie (vooral in Utah gevestigd) vergelijkbaar met de volgelingen van Jehova. ‘Zion’ is mormoons voor een plek van rust en veiligheid. Deze naam kreeg het van mormoonse pioniers in 1860. Ook de naam Kolob komt van die religie, het betekent: een plek dichtbij God. 2000 jaar geleden leefden hier ook Anasazi tot ongeveer 800 jaar geleden. Toen leefden hier de Paiutes tot de mormoonse pioniers hier aankwamen.

Ondertussen was de zon aan het onderduiken en tijd om ons motel te gaan opzoeken. Morgen moeten we nogmaals door Zion om onze weg te vervolgen naar “Bryce Canyon”, voor ons één van de mooiste nationale park van de US.

Walter, Gelukkige verjaardag !!!

View Full Album

Donderdag 4 juni - “Sequoia National Park”

2009-06-05T07:55:00.001-07:00

Eerst en vooral even bedanken voor de toffe reacties die we krijgen op ons reisverhaal, dit is wel tof om zo in contact te blijven, bedankt.

Het weer is ondertussen veel beter geworden en het is tijd om de bergen in te trekken, tot op 6000 Ft (ong. 2000 meter). Naarmate we het binnenland in reden zagen we de statische bergen oprijzen van de Sierra Nevada. Als koningen staan de Sequoia’s in het bos tussen de andere bomen.

Sequoia National Park is een nationaal park in het zuidelijke deel van de Sierra Nevada in Californië. Het is opgericht in 1890, als tweede nationale park in de Verenigde Staten, na nationaal park Yellowstone. Het park grenst aan de noordzijde aan nationaal park Kings Canyon, en wordt door de National Park Service als geheel beheerd. In het park ligt Mount Whitney, die met 4417 meter de hoogste berg is van de 48 aan elkaar grenzende staten van de Verenigde Staten.

Het park dankt zijn naam aan de mammoetbomen of sequoia's die er groeien. Ook de boom met het grootste volume ter wereld staat er: de General Shermanboom. In 2002 is het volume geschat op 1.486 m³. De boom zou 2200 jaar oud zijn en is 84 m hoog. Naast deze boom staan nog vier van de tien grootste bomen ter wereld in het Giant Forest (reuzenbos).

Na de picknick was het tijd voor de lange rit over de Sierra Nevada. Via haarspeldbochten zijn we in de woestijn terecht gekomen. Dan was het altijd maar rechtdoor tot in Barstow, het stadje waar we een motel hebben gezocht. We moeten deze ritten wel doen, anders komen we niet in het gebied van de andere nationale parken.

Tijdens onze rit hebben we een zeer korte stop gehouden aan Edwards Air Force Base, want hier is het niet echt de bedoeling om uitgebreid te stoppen en foto’s te nemen. Jammer, want het vliegtuig stond daar waarop ze de Space Shuttle vervoeren.

Edwards Air Force Base

Voor meer dan 50 jaar Edwards Air Force Base - thuisbasis van de Air Force Flight Test Center - is de thuishaven van meer grote mijlpalen in de luchtvaart dan enige andere plaats op aarde.

Met een grootte van bijna 308.000 hectare, ligt Edwards in de Mojave-woestijn, grenzend aan de grootste droge meerbedding in Noord-Amerika - Rogers Dry Lakebed.

Edwards is NASA’s uitvalsbasis als ladingsplaats voor de space shuttle.

Morgen nog een lange rit en ZIon National Park.

View Full Album

Woensdag 3 juni 2009 - “Afscheid van de kust”

2009-06-04T06:57:00.001-07:00

Vandaag was het onze laatste dag aan de kust. Tijd om landinwaarts te trekken.

In de voormiddag lag de mist als een enorm wit deken over de zee en de bergen. Dit hebben we mogen aanschouwen terwijl we over Route 1 reden. Jammer genoeg hebben we hier geen foto’s van kunnen nemen omdat de weg te kronkelig was en er geen uitzichtpunten waren. Gelukkig waren we dikwijls boven de mist, zodat het rijden geen probleem was.

Onze eerste stopplaats bij het Julia Pfeiffer Burns State Park was geen succes.
Het park ligt ten zuiden van Big Sur Village en is een verplichte stop voor alle autorijders. Het park ligt aan beide zijden van Route 1 en biedt behalve een waterval mooie uitzichten op de Pacific, en, voor wie een wandeling wil maken, bossen met redwoods op de hellingen van de Santa Lucia Mountains.
Helaas is ons bezoek letterlijk de mist in gegaan.

Volgende stop was wel geslaagd: Sand Dollar Beach.
Na een korte wandeling en een hele reeks trappen kwamen we aan het strand. Ondanks het koude water hebben we toch in de oceaan geweest, opzoek naar sand dollars.
Van al dat koude water hadden we honger gekregen en zijn we gaan picknicken.

Ondertussen was de mist opgetrokken en zijn we van het ene uitzichtpunt naar het andere gereden. Tot onze laatste stop: Elephant Seal Beach. Het leek wel het strand van Oostende op een zonnige dag. De olifantzeehonden lagen zij aan zij als worsten op een barbecue. Het was een spectaculair zicht, waar ze in een dierentuin van kunnen dromen.

Tijd om de afslag te nemen naar het binnenland. Nog geen half uur rijden en het landschap was volledig veranderd in een dorre heuvelachtige streek. De temperatuur zagen we zienderogen de hoogte ingaan.

Bij aankomst op onze bestemming was het 83°F (28°C), iets aangenamer dan de voorbije dagen.

Sequoia, here we come!

View Full Album

Dinsdag 2 juni 2009 - “17-Miles”

2009-06-03T23:27:00.001-07:00

Vanmorgen zijn we aan onze route langs de kust begonnen, de “Big Sur”. Vooraleer we zover waren hebben we eerst een weg gevolgd met de naam “17-mile drive”.

De route begint aan Pacific Grove Gate en gaat dan langs de Pacific Coast en door het Del Monte Forest. Het bos is indrukwekkend door het groot aantal cipresbomen en Monterey dennen. Aan de route liggen ook schilderachtige stranden, onbereikbare kliffen en de “Lone Cypress”. Deze boom is één van symbolen van California. Met “Bird Rock” als achtergrond zijn we ‘s middags gaan picknicken in de zon !! Deze rots zit vol vogels en het gevolg is dat alles daar is onder gesch*$”#ten. Daarom hebben wij dit tot “Shit-rock” gedoopt.

Nadat we de route hebben verlaten zijn we terecht gekomen in Carmel-by-the-Sea, het stadje dat bekendheid kreeg omdat Clint Eastwood er zich tot burgemeester liet kiezen. Ondertussen is hij meer bezig met het aanleggen van Golfterreinen. Het stadje is een toeristisch badplaatsje met leuke restaurants, winkels en ongelofelijk mooi strand.

Onze volgende stopplaats is “Point Lobos State Park”. Dit park is een van de laatste plaatsen waar nog bossen staan met de Monterey cypress. Point Lobos is de habitat van de Cypressus Macrocarpa, de enige boom die bestand is tegen de combinatie van mist en zoutwater. De takken worden gevormd door de zeewind.

Het is ook een goede plek om zeehonden, zeeleeuwen en walvissen te kunnen zien. Jammer genoeg is het bij ons enkel bij zeehonden en zeeleeuwen gebleven. Het park is echt de moeite waard.

De weg langs de oceaan heeft de nummer 1 meegekregen. Het is één van de mooiste wegen in Amerika. Als natuurwonder kan Route One rond Big Sur op gelijke hoogte gezet worden met de Grand Canyon en Yosemite. Tot ver in de twintigste eeuw was dit echter onbegaanbaar terrein, nu is het een toeristische attractie van de eerste orde en daarom zijn wij ook van de partij.

Er was een tijd dat Cambria, Big Sur en andere dorpen aan de kust van Central Californië totaal geïsoleerd lagen en bekend stonden om hun afzondering en rust. De tijden zijn veranderd. Niet alleen is de weg die tot 1937 aan beide kanten doodliep, nu helemaal doorgetrokken. Een hele verandering voor een stuk kust dat vroeger meestal te ver van Los Angeles of San Francisco werd geacht om interessant te zijn.

Voor zover het zuid-Californië betreft, begint Route One in San Francisco. In feite begint deze kustweg op de Canadese grens en volgt hij helemaal de kust van de Stille Oceaan. Wie er de tijd voor wil nemen, kan de hele route volgen van Mexico tot Canada, en zal zich geen moment vervelen. Tijdens één van onze vorige reizen hebben wij het boven gedeelte van de weg gevolgd, langs de Red Woods. Dit gedeelte is zeker ook een aanrader.

Ondertussen was het tijd om een slaapplaats te zoeken. Nadat we even hebben gezocht zijn we beland in een lodge waar dat we een cabin hebben voor 5 personen. Deze cabin bevindt zich in een bos van de machtige redwoods (bomen).

Tijd om een gezellige avond door te brengen en vroeg onder de wol te kruipen waren, want de zeelucht doet zijn werk.

View Full Album

Maandag 1 juni 2009 - “Whales in Monterey”

2009-06-02T08:37:00.001-07:00

“ De zee verandert nooit.
De mens blijft zicht eindeloos
afvragen hoe de zee in elkaar zit,
maar zij blijft voor altijd een mysterie.”
Joseph Conrad

Vooraleerst willen we Kris, Steven en Elise proficiat wensen met hun prachtige dochter en zusje “Lotte”. Na onze reis komen wij zeker en vast dit kleine wonder knuffelen.

Vandaag staat er vis op het menu, “Walvis”. Nadat we San Francisco achter ons hebben gelaten zijn we richting Monterey Bay gereden, waar de zon gelukkig aan het doorbreken was.

Op onze bestemming hebben we een picknick gedaan en zijn we op de boot gestapt voor een tocht op de oceaan op zoek naar walvissen. Na 3 kwartier varen zijn we op bestemming gekomen en daar waren ze dan, 3 grote Humpback Whales.

In de zomermaanden wordt Monterey Bay de “feeding grounds” voor walvissen & dolfijnen; de plaats waar ze komen eten en de jongen groot brengen.

De walvissen komen van hun warm-water broedplaatsen, om zich te goed te doen aan het rijkelijke eten in Monterey Bay.

Hier heb je kans om humpback whales, fin whales, minke whales, orcas (killer whales) en de machtige blue whales (grootste dieren op onze planeet) te zien, jammer genoeg hebben we enkel humpback whales gezien. Naast de walvissen komen er ook bruinvissen, dolfijnen (Risso’s dolphins, northern right whale dolphins en Pacific white-sided dolphins), zeehonden, zeeleeuwen, zeeschildpadden, zeeotters, … De tocht was weeral een geslaagd. Voor Georges, Hortense en Agnes was het de eerste keer en ze hebben genoten.

Na de tocht was het tijd om naar het motel te gaan en ons klaar te maken voor een etentje met Kris en Walter. We hebben deze toffe mensen leren kennen op onze cruise van vorig jaar en zij wonen in een stadje in de buurt van Monterey. De plaats van afspraak was Bubba Gump en ze stond ons daar op te wachten. We hebben gelachen en bijgepraat, alsof we elkaar elke dag zagen. Georges, Hortense en Agnes hebben zelf ook een avondje gefeest in een authentiek kroegje waar de zalm, pasta, Mahi-Mahi en aardappelen in de schil op het menu stonden. Daarna zijn ze gaan zondigen in Ghirardelli Squares met een ijsje waar je u kunt tegen zeggen. Daar hebben we dan afgesproken en hebben we Walter en Kris ook voorgesteld aan onze reismakkers.

De avond vloog voorbij en hebben afscheid genomen, maar niet voor lang, want volgend jaar zullen zij naar België komen en we zullen ze dan ook gastvrij ontvangen.

Morgen een tocht langs de kust, met vele stopplaatsen en hopelijk zon.

View Full Album

Zondag 31 mei 2009 - “49-mile drive”

2009-05-31T22:52:00.001-07:00

Om een idee te kunnen krijgen van hoe San Francisco in elkaar steekt, hebben we gekozen om vandaag een toer te maken dwars door de stad. De 49-Mile Scenic Drive verbindt de interessante buurten, bezienswaardigheden en uitkijkpunten van de stad met elkaar en biedt zo een uitstekend overzicht van San Francisco. Deze toer heeft een volledige dag in beslag genomen, want we zijn verschillende malen gestopt van het uitzicht te genieten.

Onze eerste stop was Civic Center. Op dit plein bevinden zich de City Hall, Federal en State Office Buildings, Bill Graham Civic Auditorium, Asian Art Museum, Main Library en the Performing Arts Center. Daar hebben we een marktje bezocht waar we de nodige voorraad aan fruit hebben gekocht voor onderweg. Op deze markt hebben we verschillende groenten, fruit en vis gezien die we bij ons niet vinden.

View Full Album

Tweede stop was Ghirardelli Square. De voormalige chocoladefabriek en wolspinnerij is het mooiste verbouwde fabriekscomplex van de stad, met stijlvolle winkels en restaurants. De klokkentoren en de originele letters op het dak zijn behouden gebleven. In de Ghirardelli Chocolate Manufactory staan nog de oude machines en wordt chocolade verkocht, maar de beroemde repen worden tegenwoordig gemaakt in San Leandro.

Volgende halte, Palace of Fine Arts. Deze gebouwen zijn gebouwd voor de Panama-Pacific International Exposition in 1915. In 2004 zijn deze gerestoreerd in hun originele glorie.

Onze route bracht ons steeds dichter bij “The Golden Gate”, maar eerst even langs “The presidio”, een vroegere kazerne. In één van de gebouwen zal in september 2009 een museum geopend worden, welke volledig is gewijd aan de man Walt Disney. Alles staat momenteel nog in stelling, maar als Disney liefhebber mag je dat niet missen.

Via Fort Point, waar we een mooi zicht hadden op de Golden Gate van beneden uit, zijn we bij de Golden Gate terecht gekomen.

Als dappere wandelaars zijn we tot de eerste brugpeiler gewandeld. Er stond een stevige bries, maar dit hield ons niet tegen om te wandelen om over één van de monumenten van de verenigde staten.

De Golden Gate Bridge is een hangbrug over de gelijknamige zeestraat Golden Gate die het schiereiland van San Francisco met het ten noorden van de zeestraat gelegen Marin County verbindt. De brug is hoog genoeg om de grote zeeschepen de Baai van San Francisco en de haven van San Francisco zonder problemen te laten bereiken. De brug is 2737 m lang, en overspant 1280 m water. De brug hangt aan kabels van ongeveer 1m (92,7cm) diameter.

De naam voor de brug is gekozen vanwege de entree naar de Grote Oceaan. John C. Fremont noemde de entree 'Chrysopylae', dat Gouden Poort betekent, omdat deze hem herinnerde aan de haven van Istanboel die 'Chrysoceras' heette (Gouden Hoorn).

Vroeger werd er in California goud gevonden. Vele mensen kwamen toen via de baai van San Francisco naar California om er goud te zoeken. Toen de mensen in de baai aankwamen, noemden ze deze de "Gouden Poort" (Golden Gate). Vandaar dus ook de naam Golden Gate Bridge.

Deze dag bracht ons op 49 verschillende punten, dus teveel om op te noemen. Onze laatste stop is zeker te vermelden waarde, “Twin Peaks”. Dit punt heeft ons een prachtig uitzicht over de stad San Francisco gegeven. Het weer vandaag was jammer genoeg bewolkt, maar het heeft gelukkig niet geregend.

Hopelijk is het morgen beter weer, maar dit zal afwachten worden.

Hierbij onze route van vandaag.

Zaterdag 30 mei - “Pier 39 & Co”

2009-05-31T06:40:00.001-07:00

Vandaag stond op het programma om de stad San Francisco te gaan bezoeken. Nadat we onze wagen op een parking hadden achtergelaten, hebben we met één van de symbolen de reis van de dag verdergezet, het “kabeltrammetje”.

De “cable car”, het trammetje van San Francisco, is een cliché, maar toch nog net zo charmant als de gondels van Venetië of de dubbeldekkers van Londen. Ze horen bij het unieke karakter van de stad en zijn het enige nationale monument dat beweegt. En bewegen deden ze zeker. Met een onmiskenbaar ‘ding! Ding! Ding!’ waarmee ze hun komst op zonnige en mistige dagen aankondigen, doen de tramwagons denken aan het einde van de 19^e eeuw toen ze het beste middel van vervoer waren over de 43 heuvels van de heuvelachtigste stad van Amerika. Ook nu nog rijden zij met een constante snelheid van ruim 15 km per uur (voortgetrokken aan een kabel, dus zonder eigen motor); de drie lijnen vormen het enige nog in gebruik zijnde handbediende systeem van cable cars ter wereld.

Nadat we, buitenhangende aan de tram, de haven van San Francisco hadden bereikt, zijn we langs de bekende plaatsen, “The Cannery”, “Fisherman’s Wharf”, de bakkerij “Boudin” gewandeld om al zo bij het bekende “Pier 39” te eindigen. Deze aanlegplaats voor vrachtschepen dateert van 1905 en werd in 1978 aangekleed als een pittoresk vissersdorp, met 2 verdiepingen vol souvenirwinkels en speciaalzaken. Hier zijn we natuurlijk ons eerste “Hard Rock Café” van de reis binnengestapt. Walter, we hebben onze volgende Swipe ! Op het einde van de pier lagen de zeeleeuwen die je al van ver kon ruiken. Vanaf de pier hadden we een zicht op Alcatraz.

Alcatraz, het gevangeniseiland, heeft de bijnaam "The Rock". Vele films, zoals de bekende “Escape from Alcatraz” en “The Rock” zijn hier opgenomen.

Omdat de weersomstandigheden niet echt gunstig waren (heel koud) besloten we om terug te keren met de trammetjes en te gaan shoppen, maar eerst zijn we een plaatselijk gerecht gaan eten “Clam Chowder”.

Kom je ooit in San Francisco, ga dan naar bakkerij “Boudin” en bestel deze zalige soep, gemaakt van Venusschelpen, visbouillion, geserveerd in een grote uitgeholde broodbol.

Het eerste stuk zijn we te voet gegaan en dat hebben gevoeld dat we in een heuvelachtige stad zaten. De straten zijn hier stijl, zeer stijl ! We zijn gestopt bij Lombard street. De straat staat bekend als de meest bochtige straat van de wereld, hoewel dit slecht een klein stukje van de gehele straat betreft. Het stukje is slechts één huizenblok lang, maar telt acht scherpe haarspeldbochten. Aan de bovenkant van de straat was de halte van het trammetje naar de shops.

Zo hebben we ons best gedaan om onze jaarlijkse voorraad aan Amerikaanse kledij op peil te brengen. “American Eagles”, “Hollister”, “Abercrombie” zijn dan ook onze lievelingsmerken. Agnes, Georges en Hortense hebben dan een ontdekkingstocht gedaan in het gigantische shopping center “Westfield”, waar we na 3 uur terug naar de haven zijn vertrokken.

Tijd om onze magen opnieuw te vullen, maar nu in ons favoriete restaurant “Bubba Gump”. Op onze tafel 4 emmers, gevuld met scampi’s, Mahi-Mahi, kreeftenscharen en frietjes. Agnes had gekozen voor lekkere zalm. Onze tafel had een prachtig zicht op de baai. De dag kon niet meer stuk, alleen het weer viel wat tegen. Het was koud, zeer koud.

We waren allemaal blij dat we terug in onze hotelkamer waren om ons op te warmen. Morgen staat “49-mile drive” op het programma, waar we San Francisco verder gaan bezoeken met de wagen en verschillende stopplaatsen.

Hier onze eerste fotogallerij. Klik op de foto’s en je kan ze in detail bekijken.

View Full Album

Vrijdag 29 mei 2009 – “Hoog en droog”

2009-05-29T22:43:00.001-07:00

13:00 : Momenteel vliegen we op 10.000 meter boven de Atlantische oceaan en hebben een snelheid van 830 km/uur. We zijn iets beneden Reykjavik/Ijsland. De trip naar de luchthaven is zonder files verlopen en het vliegtuig is vlekkeloos opgestegen, nu nog 6 uur voor de boeg. Bij de security controle in Zaventem hebben we even een oponthoud gehad, omdat er in de handbagage van Georges iets te bespeuren was van ijzeren staafjes, met draadjes en andere rare vormen. Na het uitladen van de handbagage bleek het om een camera statiefje, hoofdtelefoontje en oplader te gaan.

De eerste maaltijd is achter de rug en ze is best meegevallen voor de beruchte vliegtuigkost. Agnes is er al stevig ingevlogen met een borrel en een leesboek. Georges en Hortense nemen de reisroute door voor de eerste maal, want echt veel weten ze momenteel nog niet van wat er op het programma staat, dat maakt de verrassing des te groter en leuker.

Bij jullie is het 21:30u en we zijn in Atlanta aan het wachten op onze volgende vlucht naar San Francisco. De doorgang bij de douane is rustig verlopen. Het viel ons op, na 17 jaar reizen naar de US, dat er muziek speelde in de hal.

Onze eindbestemming is San Francisco, gelegen aan de westkust van de Verenigde Staten, is na Los Angeles, San Diego, en San José de vierde stad van Californië. De stad telt 744.230 inwoners en ligt op een landtong die de Stille Oceaan scheidt van de Baai van San Francisco.

Ondertussen zijn we over de stad Halifax aan het vliegen. Deze stad is gelegen in de staat Nova Scotia (Canada) welke we in 2006 hebben bezocht. Die reis was de reis van de walvissen, vuurtorens en kreeft eten.

Ondertussen is het voor jullie 7:00 in de ochtend en wij zijn aangekomen in ons hotel in San francisco (10:00u ‘s avonds). Wij zijn meer dan 24 uur onderweg geweest, dus onze pijp is uit. Morgen zullen onze ogen al zeer vroeg open zijn, dus daarom gaan wij hier onze dag afsluiten.

“We zijn allemaal gezond en goed aangekomen !!”

Morgen staat er een bezoek in San Francisco op het programma en hopelijk kunnen we aan de trammetjes gaan hangen.

“If you’re going to San Francisco
Be sure to wear some flowers in your hear”
Scott McKenzie

Donderdag 28 mei 2009 - “De klok tikt !!”

2009-05-28T12:31:00.001-07:00

Enkele uren geleden zijn we thuis gekomen van het werk en hebben we afscheid genomen voor 2 weken van onze dierbare collega’s uit Antwerpen en Limburg.

Collega’s wees (on)gerust, want we komen terug!!

Toch al even bedanken voor de vele leuke reacties die we hebben gekregen via onze blog en emails, hopelijk krijgen we er nog veel meer tijdens onze reis.

De koffers zijn gelukkig al klaar, dus we kunnen het nog rustig houden vanavond. Nog enkele kleine taken en we zijn volledig klaar voor ons avontuur. Vandaag nog onze medereizigers gehoord en gezien.

Speciaal voor Pascal: Jammer genoeg was de vacature van valiezendrager wegens de crisis niet van doen ! Ik zal alles zelf moeten dragen.

Voor de vrienden van Georges, Hortense en Agnes: “Ze zijn verschrikkelijk zenuwachtig, maar blij dat ze de stap naar het natuurschoon hebben genomen. Laten we hopen dat alles zal meevallen.” En vergeet het niet, deze blog is ook voor jullie.

Nu zal je even niets meer horen van ons, want we zijn ongeveer 20 uur onderweg .
Morgenvroeg 6 uur naar Zaventem, met tussenstop Atlanta en dan tot in San Francisco. Daar hebben we een hotel geboekt vanwaar we de stad gaan bezoek. Tot dan !!

Even wat hulp bij reacties

Onder elk bericht kan je op "reacties" klikken. Daarna kan je op de rechterkant een berichtje intypen en onderaan kies je als identiteit "anoniem" of anders indien je een Google-ID hebt. Vervolgens op "Reactie publiceren" en je bericht wordt verzonden. Nadat wij het hebben goedgekeurd, zal dit bericht verschijnen op onze blog. Graag je naam in het berichtje zetten, zodat we weten van wie het berichtje is, hé.

Vrijdag 22 mei 2009: 1 week voor de aftrap

2009-05-22T07:15:00.001-07:00

Nog 1 week en we zitten in de luchthaven voor de aftrap voor onze reis 2009. Dit jaar wordt het een reis terug naar de roots , “How the West was Won!”.
Met deze blog willen we jullie meenemen op ons avontuur om mee te genieten van al het mooie dat we hopelijk gaan zien en meemaken.

Via tekst en foto's die van onze hand komen gaan we proberen om een dagelijkse berichtgeving te doen via deze blog, dit hangt natuurlijk af van de internetverbindingen in de hotels en motels.

Normaal zijn we een maand met twee “On the route”, maar dit jaar is het een kortere vakantie en zijn we met 5, namelijk Georges (vader Peter), Hortense (moeder Peter), Agnes (Tante Sally), Peter en Sally. Het is niet onze eerste keer dat we samen met dit bonte gezelschap de US gaan bezoeken (New York 2000 en Florida 2005), dus we weten wat ons te wachten staat.

Onze reisroute

Onze reis zal gaan van San Francisco – Las Vegas, via verschillende Nationale Parken en ander natuurschoon.

(1) San Francisco - (2) Monterey Bay - (3) Big Sur - (4) Morro Bay
(5) Seqouia National Park - (6) Barstow - (7) Zion National Park - (8) Bryce National Park
(9)Page - (10) Monument Valley - (11) Grand Canyon National Park - (12) Las Vegas

Niets is verplicht en niets moet, maar wil je een berichtje achterlaten of een reactie over onze verhalen, het kan onderaan elk bericht. We bekijken ze met veel plezier, maar we gaan er niet altijd op antwoorden, want we nemen tijd voor ontspannen en verlof.

Vandaag alles nog eens op een rijtje gezet: Rijbewijzen, verzekeringen, Internationale paspoorten, reservaties,...

Gelukkig kunnen we opnieuw rekenen op vrienden die ons huisje komen verzorgen, anders was dit alles niet mogelijk geweest. Daarom enorme dank voor dit alles wat jullie voor ons doen. Trouwens ook aan de buurt die ons huisje in het oog houden.

Vandaag hebben we het berichtje rondgestuurd naar veel vrienden, collega's, kennissen en familieleden, zodat jullie op de hoogte zijn van deze blog. Hopelijk zijn we niemand vergeten en indien wel, sorry, duizend maal sorry en stuur de link gerust door.

Let op ! Indien jullie een reactie geven, wordt dit eerst nagezien vooraleer het gepubliceerd wordt. Dus je zult ze niet dadelijk zien, omdat de vorige jaren enkele flauwe plezante de nodige taal hadden gebruikt die hier niet van toepassing was.